Ortalama Kar Haddi, Asgari Gayri Safi Hasılat ve Gider Esaslarına Göre Gelir Tayini
GVK Madde 111 — Ortalama kar haddi ve asgari gayrisafi hasılat esası:
Ortalama kar haddi ve asgari gayrisafi hasılat esası:Mülga
(Mülga: 25/5/1995-4108/39 md.)
İçtihatlar
Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu
E. 1998/14 · K. 1999/87 · 12.02.1999
Gelir Vergisi Kanununun vergilendirme döneminde yürürlükte bulunan 111 inci maddesi ve bu madde uyarınca yürürlüğe konulan 1992 yılında geçerli Ortalama Kar Haddi Cetvelinde otomobil ticareti ile uğraşanlar için ilan edilen kar oranının, üretici firmaların bayii sıfatıyla otomobil satan yükümlüler yönünden de geçerli kabul edilemeyeceği yaklaşımıyla, bayiler için üretici firmaların belirlediği kar oranının aranması öngörülmüştür. Dava konusu tarhiyat, davacının ticaretini yaptığı araçların üreticisi tarafından belirlenen kar oranı esas alınarak yapılmıştır.
Künyeler hukuk sitelerinin madde yazılarından ve resmî kaynakta madde aramasından toplandı, her biri resmî kaynakta doğrulandı; gösterilen kısım kararın resmî metninden alındı. Güncelleme: 2026-11-02. Atıftan önce tam metni okuyun.
İlk kabul ve önceki metinler1
İlk kabul metni
25/5/1995 tarihli ve 4108 sayılı Kanunun 39. maddesiyle yürürlükten kaldırıldı.
Ortalama kâr haddi esası
Yapılan vergi incelemelerinde, satışlarının % 50 den fazlası perakende olan ticaret erbabı ile yaptıkları imalâtın % 50 sinden fazlasını perakende olarak satan imalâtçılar, otel, pansiyon, bar, gazino, lokanta, kahvehane, kır bahçesi, plâj ve emsali eğlence ve istirahat yerleri işletenlerin ve her nevi taşıma işleriyle iştigal edenlerin beyannamelerinde gösterdikleri sâfi kazançları, Vergi Usul Kanununa göre tesbit edilen ortalama kâr hadlerinin, perakendecilerle imalâtçılarda satılan emtianın maliyet bedeline; otel, pansiyon ve duhuliye ile girilen eğlence yerleri işletenlerde, iş hâsılatına; bunlar dışında kalanlarda, işletme giderlerine, tatbiki neticesinde bulunacak miktarlara nazaran açık bir şekilde düşük bulunduğu takdirde, beyan edilen bu kazançların yerine takdir komisyonlarınca tesbit edilecek kazançlar esas tutulur. Komisyonca kazanç takdiri yoluna gidilmesi için, 1. Düşüklüğün, mükellef tarafından haklı sebepler ile izah olunamaması; 2. Düşüklük sebeplerinin, inceleme ile meydana çıkarılamamış bulunması; Şarttır. Komisyonca takdir olunacak kazançlar, ortalama kâr hadlerinin, perakendecilerin satışlariyle imalâtçıların perakende satışları için, satılan emtianın maliyet bedeline; otel, pansiyon ve duhuliye ile girilen eğlence ve istirahat yerleri işletenler için, iş hasılatına; bunlar dışında kalanlar için işletme giderlerine uygulanması suretiyle elde edilecek miktardan fazla olamaz. İşletme giderleri, eğlence ve istirahat yerlerinin, eğlence ve istirahat maksatları için açık bulunduğu müddetle yapılmış olup, hasılatın elde edilmesine matuf bulunan ve umumi masraflarla idare giderleri dışında kalan giderlerden ibarettir. Taşıma işlerinde işletme giderleri; yakıt, tamir, bakım, yazıhane ve idarehane giderleri, amortismanlar, hizmetlilere ödenen ücretler ve işletme ile alâkalı vergi, resim, harc ve trafik sigorta primlerinden ibarettir.
Resmî Gazete · 6 Ocak 1961, Sayı 10700Gösterilen metin mevcut konsolide metindir. Hukuki işlemden önce resmî kaynağı kontrol edin; bu uygulama hukuki görüş yerine geçmez.